Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2011

Ξεχωριστοί αγώνες για ξεχωριστούς ανθρώπους

Από τον Serpantino






Καλησπέρα απαράδεκτη παρέα!

Εδώ και μέρες σκεφτόμουν να κάνω αυτή την ανάρτηση και να που την έκανα (αν εγκριθεί από τους αρμοδίους… λογοκρισία, ξέρετε…μα μια ζωή αυτοί οι Έλληνες; :p ) .

Όλα ξεκίνησαν πριν ακριβώς 2 χρόνια, όταν σε χορευτική παράσταση του κύριου Ευαγγελινού στο θέατρο Badminton, έγινε γνωστή σε εμένα και την παρέα μου η ύπαρξη των Special Olympics και μας ζητήθηκε να γίνουμε εθελοντές συμμετέχοντας στις τελετές έναρξης και λήξης. Η πρώτη μου απορία, φυσικά, ήταν η διαφορά Special Olympics και Παραολυμπιακών Αγώνων. Η διαφορά λοιπόν είναι πως οι συμμετέχοντες στα Special Olympics είναι άτομα με διανοητικές δυσκολίες, ενώ στους Παραολυμπιακούς άτομα με σωματική αναπηρία.

Θα μπορούσα να πω κάποια λόγια για το θεσμό αλλά πιστεύω ότι η καλύτερη πηγή είναι το site του οργανισμού http://www.athens2011.org/

Επίσης θα ήθελα να παραλείψω το κομμάτι της οργάνωσης και της οικονομικής διαχείρισης, περιλαμβανομένου της οικονομικής συμβολής της πολιτείας, γιατί αν μη τι άλλο μόνο πολιτικός-οικονομικός συντάκτης δεν είμαι.

Θα σας περιγράψω λοιπόν την εμπειρία μου από την τελετή έναρξης όπου και συμμετείχα. Όπως μάλλον παρατηρήσατε, πρωταγωνιστές του μεγάλου «ταξιδιού του Οδυσσέα» που αναπαραστάθηκε με τόσο όμορφο τρόπο ήταν τα ίδια τα παιδιά των Special Olympics. Ο Έρωτας, ο Οδυσσέας και οι συνταξιδιώτες του ήταν όλοι κάποια ξεχωριστά παιδιά που νιώθω πολύ όμορφα συμμετέχοντας σε κάτι με αυτούς, για αυτούς. Δε θα ξεχάσω τη φωνή της κυρίας Βάλιας, που αριθμούσε τα οχτάρια και μας συντόνιζε, από το ακουστικό να λέει προς το τέλος «τρέξε Μανόλη», και ο Μανόλης (Οδυσσέας) να τρέχει προς το τέλος του ταξιδιού του. Μαζί με τη μουσική υπόκρουση ήταν μια πολύ συγκινητική στιγμή.

Γνώρισα παιδιά με απίστευτη προσωπικότητα και αστείρευτο χιούμορ, άψογα συνεργάσιμοι και ικανοί και κατάλαβα πόσο προκατειλημμένοι είμαστε σαν κοινωνία με τη διαφορετικότητα. Κάτι που ζήλεψα από εκείνους ήταν η αυθεντική αθωότητά τους που «φώτιζε» τα πρόσωπά τους. Τους θαυμάζω!

Λέμε ναι λοιπόν στη διαφορετικότητα, ναι στον εθελοντισμό, ναι στον αθλητισμό, ναι στο Serpantino ( χαχαχαχα ήθελα να το πετάξω κάπου και αυτό)!!!

Απαράδεκτα φιλιά από έναν απαράδεκτο φίλο

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου