Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2011

Πρωινοί προβληματισμοί σε μια Αθήνα κόλαση


Πόσο τραγικό είναι να έχεις μια τόσο όμορφη πόλη όπως είναι η Αθήνα και κάθε φορα που χρειάζεται ή θέλεις να την περπατήσεις ή να οδηγησεις στο κεντρο να νιώθεις ότι πας στην κόλαση;

Ξύπνησα κι εγω σήμερα νωρίς για να κάνω, λέει, δουλειές... Αποτέλεσμα; Σπασμένα νεύρα, 1 ώρα στο δρόμο για απόσταση 15λεπτων, μια τρελή βγήκε απότομα και στο τσακ γλιτώσαμε τα χειρότερα, κόσμος να φωνάζει, φορτηγά να κάνουν σφήνες και όλα βοήθησαν για να πω "Γιατί το κάνω αυτό στον εαυτο μου; Γιατί μένω ακόμα στην Αθήνα; ΜΠΑΧΑΛΟ" Και φυσικά να χω κι εγω νεύρα, να φωνάζω με το παραμικρό σε ανθρώπους που δε μου φταίνε τίποτα κ η μέρα μου να ξεκινήσει με χάλια διάθεση.

Και μετα αναρωτιέμαι και τελικά ποιος φταίει για όλα αυτα; Οι άλλοι; Πάντα οι άλλοι; Μήπως φταίμε κι εμείς οι ίδιοι αφου στην ουσία ΕΜΕΙΣ είμαστε "οι άλλοι"; Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν ξεκινούσαμε τη μέρα μας με ένα χαμόγελο, μια "Καλημέρα" κι αν μπορέσουμε αντί να τα βάζουμε με το διπλανό μας και το σύστημα να τα βάλουμε με τον εαυτο μας και μόνος μας εχθρός να ήταν το άγχος;

Όλα αυτα τα σκέφτομαι τώρα, την ώρα που κάνω ρίζα γιατί αυτη είναι ίσως η μονη ωρα που έχω χρόνο να σκεφτώ. ΤΡΑΓΙΚΟ!!!! Εσείς; Έχετε αραγε χρόνο να σκεφτείτε;;;;

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου